|  | 

Zasadowica metaboliczna

Co wywołuje chorobę zakaźną?

Co wywołuje chorobę zakaźną?
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Chorobę zakaźną spośród wielkiej grupy bakterii wywołują w zasadzie tylko bakterie pasożytujące, podczas gdy pozostała ogromna liczba bakterii jest obojętna, a czasami nawet korzystna dla bytowania wyższych ustrojów (np. poprzez syntezę niezbędnych witamin w przewodzie pokarmowym zwierząt i ludzi). W wyniku zadziałania na ustrój bakterii chorobotwórczych, po przezwyciężeniu naturalnych swoistych lub nieswoistych barier immunologicznych, dochodzi do rozwoju choroby. W niektórych przypadkach, mimo zasiedlenia się bakterii w ustroju, do jawnych objawów choroby nie dochodzi. Jest to tzw. zakażenie bezobjawowe, kiedy ustrój jedynie pozornie nie choruje, jednak dowodem procesu chorobowego jest występowanie zmian narządowych (np. w bezobjawowym durze brzusznym powstają owrzodzenia jelita cienkiego, które nawet mogą prowadzić do przedziurawienia jelita) oraz występowanie przeciwciał, jak po normalnym przebiegu choroby. Szczególnie często bezobjawowo przebiegają choroba Heinego-Medina oraz błonica.

Nie zostało wyjaśnione, dlaczego w pewnych przypadkach zachorowań dochodzi do bezobjawowego przebiegu choroby. Prawdopodobnie zależy to od specyficznych warunków odpornościowych danego ustroju, jednak nie w sensie odporności w stosunku do danej choroby, gdyż powikłania, np. w bezobjawowym durze brzusznym, wcale nie są rzadsze niż w durze brzusznym o typowym przebiegu.

Innym rodzajem współżycia zarazka chorobotwórczego z ustrojem jest tzw. nosicielstwo. Polega ono na przetrwaniu zarazków chorobotwórczych w ustroju już po przebyciu choroby zakaźnej, co nie wywołuje również żadnych objawów chorobowych. W tym wypadku drobnoustroje chorobotwórcze nie wywołują żadnych zmian chorobowych u gospodarza dzięki wytworzeniu się swoistej odporności, z chwilą dostania się jednak do innego ustroju mogą one wywołać chorobę.

W powstaniu choroby zakaźnej zasadnicze znaczenie ma powinowactwo zarazka do swoistej tkanki, czyli jego organotropizm. I tak dwoinki rzeżączki mają szczególne powinowactwo do błony śluzowej cewki moczowej, pneumokoki – do tkanki płucnej, pałeczki duru brzusznego – do błony śluzowej przewodu pokarmowego, dwoinki zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych – do opon itd. Nawet egzotoksyny mają swoiste powinowactwo tkankowe do tkanki mózgowej. Jeżeli np. egzotoksynę błoniczą lub tężcową zmieszać z miazgą tkanki mózgowej, to przesącz staje się nieszkodliwy. Jeżeli natomiast to samo doświadczenie powtórzyć z miazgą tkanki wątrobowej, to przesącz jest tak samo trujący jak poprzednio. Przyczyny tego powinowactwa tkankowego bakterii dotąd nie znamy. Prawdopodobnie odgrywa tu rolę swoista przemiana materii narządu, stwarzająca najodpowiedniejsze środowisko dla danego zarazka. Opierając się na powinowactwie zarazków do swoistych tkanek, Besredka sformułował pewne założenia ogólne dotyczące przebiegu choroby zakaźnej.

Besredka dzieli chorobę zakaźną na dwa okresy: okres ogólnoinfekcyjny i okres zakażenia swoistego, czyli właściwą chorobę zakaźną. W okresie ogólnoinfekcyjnym zarazki chorobotwórcze, dostawszy się do ustroju, przechodzą do krwi. Jest to tzw. bakteriemia, czyli obecność bakterii we krwi. W tym okresie można z krwi wyhodować zarazki. Na przykład w ciągu pierwszych 10 dni duru brzusznego można z krwi wyhodować pałeczki duru brzusznego, po czym znikają one z krwi i występują już tylko w przewodzie pokarmowym. W durze plamistym dowodem bakteriemii jest zdolność zakażenia wszy w ciągu pierwszego tygodnia choroby, podczas gdy w następnym tygodniu wszy już się nie zakażają. Obecność we krwi zarazków w pierwszych dniach choroby wykazano obecnie w większości chorób zakaźnych. Znikanie zarazków z krwi jest uwarunkowane pojawieniem się ciał odpornościowych, które zwykle pojawiają się dopiero w drugim tygodniu choroby zakaźnej, kiedy odczyny odpornościowe (odczyn aglutynacyjny) stają się dodatnie. Wtedy zarazki przechodzą do swoistego narządu, który również odpowiada swoistym odczynem zapalnym, co powoduje charakterystyczne objawy i przebieg choroby zakaźnej. Tak np. pałeczki duru brzusznego przechodzą w tym okresie do ścian jelita cienkiego, które odpowiadają swoistym odczynem zapalnym blaszek i kępek Payera. Z tą chwilą też zmienia się obraz kliniczny choroby zakaźnej i na miejsce objawów ogólnych, często nieswoistych, występują objawy swoiste dla danej choroby, wywołane zmianami zapalnymi odpowiedniego narządu. W tym okresie krew staje się jałowa na skutek zawartości dużej ilości ciał odpornościowych, czego dowodem jest występowanie odczynów odpornościowych w surowicy nawet w bardzo dużych rozcieńczeniach.

Niejednokrotnie, wskutek braku odporności lub wielkiej zjadliwości zarazka nie dochodzi do wyjałowienia krwi. Wówczas powstaje tzw. posocznica (sepsis). W przypadku np. duru brzusznego dochodzi do nieprawidłowego przebiegu w postaci durowego zapalenia płuc (pneumotyphus) lub durowego zapalenia opon mózgowych (meningotyphus). Jak to wykazał Schottmueller, we krwi z zasady nie dochodzi do rozwoju i rozmnażania bakterii, dlatego w przypadku posocznicy gdzieś w ustroju znajduje się zawsze pierwotne ognisko, z którego bakterie przechodzą do krwi. To przechodzenie bakterii do krwi objawia się z reguły podwyższaniem się ciepłoty ciała, któremu zwykle towarzyszą gwałtowne dreszcze. Następstwem posocznicy jest więc rozchodzenie się bakterii wraz z krwią do całego ustroju, co w przypadku posocznicy, spowodowanej bakteriami ropotwórczymi, doprowadza często do ropnicy, tj. mnogich ropni w różnych narządach. Ropnie te nawet po usunięciu pierwotnego ogniska posoczniczego mogą być wtórnym ogniskiem rozmnażania się bakterii, tym samym podtrzymując istniejącą posocznicę.

co-wywoluje-chorobe-zakazna

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • Objawy Nadczynności Tarczycy

    Objawy Nadczynności Tarczycy

    Objawy Nadczynności Tarczycy NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY – GDY HORMONÓW PRZYBYWA Czym jest nadczynność tarczycy? To choroba, która powoduje nadmierną produkcję hormonów tarczycy. Schorzenie to w głównej mierze dosięga damską część społeczeństwa. To przede wszystkim kobiety wykazują tendencje do tego rodzaju zachorowań. Nadczynność tarczycy, objawy: ogólne zdenerwowanie, nerwowość, pobudliwość organizmu, męczliwość, kłopoty z zasypianiem, niemożność skupienia się

  • Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich wykazała, że składają się one z 213 do 221 reszt aminokwasowych (por. ryc. 111). Łańcuchy lambda występujące u człowieka mogą różnić się nie tylko sekwencją aminokwasów, lecz również długością. Większość łańcuchów lambda rozpoczyna się od końca aminowego grupą aminową, zablokowaną prawdopodobnie kwasem pirolidonokarboksylowym (stanowiącym cykliczną formę glutaminy – oznaczoną skrótem