|  | 

Reakcja arthusa

Czynnik chemotaktyczny

Czynnik chemotaktyczny
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Czynnik chemotaktyczny pojawia się również pod wpływem endotoksyny (przez rozszczepienie C5) oraz zmiażdżenia tkanek. W tym ostatnim wypadku powstaje ciepłostały czynnik o c.cz. 14 000 przez rozszczepienie C3, pod wpływem enzymu o właściwościach trypsyny. W ten sposób uszkodzenie tkanek wyzwala czynnik, powodujący nagromadzenie leukocytów – tych najważniejszych elementów odczynu zapalnego. Wykazano, że w obecności czynnika chemotaktycznego C5,6,7 następuje w leukocytach aktywacja swoistej esterazy. Również lizosomalne frakcje leukocytów mają pewne własności chemotaktyczne. W wytwarzaniu czynnika chemotaktycznego każdorazowo bierze udział komplement, w czym w pewnych wypadkach pośredniczą niektóre frakcje gamma-globulin surowiczych.

Badania za pomocą dyfrakcji promieniami Roentgena

Badania za pomocą dyfrakcji promieniami Roentgena wykazały, że w spoczynku mięśnia cząsteczki troponiny i tropomiozyny leżą blisko rowka podwójnej helissy aktyny, natomiast w czasie skurczu wnikają one do wnętrza tego rowka. Dane te dowodzą, że wapń na drodze wywołania zmian konformacyjnych troponiny umożliwia wnikanie do wnętrza rowka helissy aktyny troponiny wraz z tropomiozyną, umożliwiając w ten sposób interakcję głów miozyny z aktyną i powstanie aktomiozyny, wywołującej skurcz mięśnia. Stąd cykliczny dopływ i odpływ wapnia, poprzez umożliwienie dojścia głów miozyny do aktyny lub jego uniemożliwienie na drodze zmian konformacyjnych, jest bezpośrednim czynnikiem wywołującym skurcz lub rozkurcz mięśnia.

czynnik-chemotaktyczny

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • ATP w skurczu mięśnia

    ATP w skurczu mięśnia

    Istotną rolę w skurczu mięśnia spełnia ATP, utrzymujący w spoczynku mięsień giętkim i rozciągliwym (stan ten jest stabilizowany przez jony wapnia i magnezu) oraz dostarczający energii dla skurczu. Tuż przed skurczem, na skutek przejścia ATP w ADP następuje sztywnienie mięśnia wraz z produkcją ciepła. Duże znaczenie ma też resynteza ATP z ADP dzięki reakcji ADP

  • Choroba posurowicza

    Choroba posurowicza

    W odróżnieniu od anafilaksji choroba rozwija się już po jednorazowym wstrzyknięciu antygenu (surowicy). Objawy chorobowe występują zazwyczaj dopiero po 8-12 dniach od wstrzyknięcia dużej dawki surowicy, w postaci silnie swędzącej pokrzywki na całym ciele, z obrzmieniem stawów i gorączką. Czas wylęgania choroby jest potrzebny dla wytworzenia dostatecznej ilości przeciwciał, które reagując z krążącą jeszcze obcą