|  | 

Reakcja arthusa

Genetycznie uwarunkowane odczyny odporności lub wrażliwości na wirusy

Genetycznie uwarunkowane odczyny odporności lub wrażliwości na wirusy
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Genetycznie uwarunkowane odczyny odporności lub wrażliwości na wirusy są zjawiskiem regularnym. Na przykład Lennox badając 20 różnych szczepów mysich wykazał, że określając wrażliwość na antygen grypowy można określić przynależność szczepową myszy, przy czym zdolność reagowania dziedziczy się zgodnie z prawem Mendla. Wykazano, że wystąpienie „słabej” lub „silnej” reakcji zależy wyłącznie od genotypu zwierzęcia, gdyż ta sama mysz na jeden antygen reaguje słabym, a na inne silnym odczynem.

Szczególnie dużo danych poznawczych wniosły w dziedzinę genetycznego uwarunkowania odpowiedzi immunologicznej badania przy użyciu syntetycznych, prostych polimerów L-aminokwasów. W stosunku do pojedynczych aminokwasów oraz kopolimerów aminokwasów (gluta- myłolizyna – GL glutamyloalaniną – GA lizyloalanina – LA) myszy są nieaktywne immunologicznie, natomiast na łańcuchy złożone z 3 losowo dobranych L-aminokwasów większość wykazuje odpowiedź immunologiczną. Na szczególną uwagę zasługują właśnie te polimery, które dla jednych myszy są już immunoreaktywne, a dla drugich szczepów myszy jeszcze nie. Do takich należy przede wszystkim GLA5 (losowy kopolimer glutamylolizynowy z dodatkiem 5% alaniny), który dla około 47% losowo hodowanych myszy szczepu Swiss oraz dla wszystkich myszy szczepów C3H i BALB/c jest immunoreaktywny, zaś dla myszy C57B1, A/Jax i CBA jest nieimmunoreaktywny. Reakcje u zwierząt reagujących były wprawdzie bardzo słabe, lecz u nie reagujących nie można było wykryć absolutnie żadnych śladów reakcji.

Szczególnie ciekawe były wyniki badań genetycznych. Potomstwo myszy nie reagujących było zawsze typu nie reagującego, natomiast z 26 sztuk potomstwa myszy reagujących 23 należało do typu reagującego, a 3 do nie reagującego. Również wsteczne krzyżówki myszy nie reagujących dawały zawsze myszy nie reagujące. Ten wynik dowodzi, że reakcja myszy na GLA5 stanowi stałą cechę, podlegającą kontroli pojedynczego, dominującego genu. Po zwiększeniu zawartości alaniny z 5% do 10% (GLA10) wszystkie myszy szczepu Swiss reagowały na ten kopolimer. Godna uwagi jest duża swoistość gatunkowa: kopolimery GL, GA, nie wywołujące jeszcze żadnych reakcji u myszy, były już immunoreaktywne dla pewnej części świnek morskich i królików.

Następną grupę selektywnych antygenów stanowią hapteny. Pojęcie haptenu wprowadził Landsteiner w 1921 r. na oznaczenie takiej substancji, która nie indukowała sama przez się odczynu immunologicznego, ale posiadając swoistość antygenową dawała reakcję antygen-przeciwciało. (Pierwszym haptenem był alkoholowy wyciąg nerki końskiej). Jeżeli do haptenu dodano białko – tzw. nośnik (nazwa pochodzi stąd, że białko to łącząc się haptenem tworzy antygen kompleksowy), występowała normalna reakcja odpornościowa’. Dzięki badaniom z haptenami można reakcję immunologiczną podzielić na fazę nośnikową – wyzwalającą reakcję, i fazę haptenową – nadającą swoistość odpowiedzi immunologicznej. Do haptenów należą: łańcuchy polipeptydowe, polisacharydy, kwasy nukleinowe, lipidy oraz proste związki chemiczne, jak np. dwu- nitrofenol.

Świnki morskie immunizowane sprzężonym antygenem 2,4-dwunitro- fenylo-poli-L-lizyną (DNP-PLL), gdzie DNP stanowi hapten, a PLL nośnik, wykazują reakcję immunologiczną typu późnego (komórkowego). Jest znamienne, że wszystkie świnki morskie reagujące na DNP-PLL reagują również na GL (kopolimer glutamylo-lizyny, na który reaguje tylko część świnek morskich), mimo że wytworzone przeciwciała nie reagują krzyżowo. Ten wynik badania dowodzi, że prawdopodobnie wspólny gen kontroluje jakiś wczesny etap odpowiedzi immunologicznej dla różnych specyficznych determinantów antygenowych (w danym przypadku dla DNP i GA). Sugeruje się, że ten wspólny etap odpowiedzi immunologicznej może dotyczyć reakcji na nośnik PLL zanim jeszcze dojdzie do połączenia się z haptenem (DNP) i zanim jeszcze rozpoczął się właściwy etap reakcji komórkowej. Z badań tych wynika, że nośnik (białko) jest potrzebny dla zainicjowania reakcji odpornościowej, natomiast hapten dla nadania jej swoistości. Reakcja na nośnik jest mało swoista, a gen kontrolujący tę reakcję jest wspólny dla wielu haptenów, natomiast hapten po jego „rozpoznaniu” przez komórkę immunologiczną skierowuje odczyn we właściwym dla danego haptenu kierunku (np. DNP w kierunku reakcji komórkowej).

genetycznie-uwarunkowane-odczyny-odpornosci-lub-wrazliwosci-na-wirusy

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • ATP w skurczu mięśnia

    ATP w skurczu mięśnia

    Istotną rolę w skurczu mięśnia spełnia ATP, utrzymujący w spoczynku mięsień giętkim i rozciągliwym (stan ten jest stabilizowany przez jony wapnia i magnezu) oraz dostarczający energii dla skurczu. Tuż przed skurczem, na skutek przejścia ATP w ADP następuje sztywnienie mięśnia wraz z produkcją ciepła. Duże znaczenie ma też resynteza ATP z ADP dzięki reakcji ADP

  • Choroba posurowicza

    Choroba posurowicza

    W odróżnieniu od anafilaksji choroba rozwija się już po jednorazowym wstrzyknięciu antygenu (surowicy). Objawy chorobowe występują zazwyczaj dopiero po 8-12 dniach od wstrzyknięcia dużej dawki surowicy, w postaci silnie swędzącej pokrzywki na całym ciele, z obrzmieniem stawów i gorączką. Czas wylęgania choroby jest potrzebny dla wytworzenia dostatecznej ilości przeciwciał, które reagując z krążącą jeszcze obcą