|  | 

Zasadowica metaboliczna

ODPORNOŚĆ

ODPORNOŚĆ
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

W miarę ewolucyjnego rozwoju żywych ustrojów zachowanie integralności stawało się coraz bardziej nieodzownym warunkiem ich istnienia – im bardziej bowiem skomplikowany stawał się żywy ustrój, tym łatwiej pod wpływem obcych substancji dochodziło do jego uszkodzenia aż do zagłady, czyli śmierci, włącznie. Toteż warunkiem dalszego rozwoju stało się na pewnym szczeblu rozwinięcie wyspecjalizowanego układu odpornościowego.

W rozwoju filogenetycznym wyspecjalizowany układ odpornościowy zaczyna pojawiać się dopiero u kręgowców, podczas gdy zwierzęta niższe posiadają jedynie nieswoiste mechanizmy odpornościowe, polegające na zjawisku fagocytozy i następowym enzymatycznym rozkładzie wchłoniętej substancji. Istotą i najbardziej miarodajnym dowodem istnienia wyspecjalizowanego układu odpornościowego jest zjawisko spotęgowanego odczynu „drugiej reakcji”, kiedy na tę samą obcą substancję, zwaną w terminologii immunologicznej antygenem, odczyn występuje wcześniej niż po pierwszej dawce antygenu oraz w znacznie większym nasileniu.

W początkach badań nad odpornością wydawało się, że głównie – jeżeli nawet nie wyłącznie – obejmuje ono zagadnienia zakażeń bakteryjnych. Stopniowo zagadnienia te rozszerzały się na coraz to nowe dziedziny, tak że obecnie nie ma prawie żadnego działu ogólnej biologii, gdzie zagadnienia te nie odgrywałyby mniejszej lub większej roli. Do najbardziej istotnych nowych osiągnięć nauki o odporności należy przede wszystkim stwierdzenie, że układ ten odgrywa decydującą rolę w natychmiastowym eliminowaniu wszelkich zmutowanych komórek własnych ustroju, uniemożliwiając wskutek uruchomienia mechanizmów odpornościowych dalszą ich proliferację, objawiającą się najczęściej powstaniem procesu nowotworowego. Toteż – w myśl obecnych poglądów – proces nowotworowy znajduje szansę rozwoju dopiero z chwilą wyczerpania się mechanizmów odpornościowych. Tak więc wydaje się, że do pierwszych i najważniejszych zadań układu odpornościowego należy „czuwanie” nad zachowaniem właściwej każdemu ustrojowi integralności.

Dalszym zagadnieniem rozszerzającym pierwotne pojęcia odporności ustroju było wykrycie zjawisk autoimmunizacyjnych, przejawiających się, gdy własne substancje ustrojowe stają się antygenami, pobudzającymi układ odpornościowy ustroju do reakcji przeciwko tym substancjom. W następstwie rozwinął się już dzisiaj ogromny dział immunopatologii, badającej przypadki, w których przyczyna choroby jest nie brak odporności, ale nadmierna lub niewłaściwie skierowana (przeciw własnym substancjom ustrojowym).

Wreszcie w związku z przeszczepianiem tkanek i narządów wyłonił się jeszcze jeden problem, mianowicie zagadnienie tolerancji lub braku tolerancji „obcych” substancji przez ustrój, czego następstwem jest utrzymanie przeszczepu przy życiu lub jego „odrzucenie”.

Mimo tak wielkiego rozwoju zagadnień odpornościowych dalecy jeszcze jesteśmy od ich ostatecznego rozwiązania. Szereg problemów wydaje się wręcz kontrowersyjnych, np.: pojawiające się w wyniku odczynu odpornościowego przeciwciało o charakterze białka, uprzednio nie występujące w ustroju, staje się „ciałem obcym” i z kolei wzbudza powstanie przeciwciał przeciwko wytworzonemu przeciwciału.

Nie rozwiązane jest podstawowe zagadnienie kodowania syntezy przeciwciał – w jaki sposób ustrój „preparuje” lub wybiera odpowiedni kod genetyczny dla syntezy przeciwciał (bez istnienia odpowiedniego kodu genetycznego żadne białko nie może być zsyntetyzowane, tymczasem w przypadku syntezy przeciwciał warunkiem syntezy jest kod genetyczny, który by warunkował taką budowę przeciwciała, aby mogło ono wejść w swoistą reakcję z antygenem innymi słowy: każdy antygen musi indukować powstanie całkowicie swoistych przeciwciał). Istotna trudność tego zagadnienia polega na tym, że na ogół zróżnicowane komórki wydzielają ściśle określoną substancję, gdy tymczasem komórki odpornościowe muszą syntetyzować setki i tysiące różnych bia- łek-przeciwciał, przy czym dodatkowym warunkiem jest fakt, że za każdym razem jest to inna substancja.

Poza wymienionymi nie rozwiązanych zagadnień w immunologii jest bardzo dużo zostaną one poruszone przy omawianiu poszczególnych dziedzin tego problemu. Wzrasta również praktyczne znaczenie zjawisk odpornościowych. W erze bakteriologicznej – kiedy główną uwagę zwracano na pojawienie się swoistych przeciwciał – ogromnym sukcesem było wyprodukowanie surowicy odpornościowej u zwierząt, a następnie jej zastosowanie w ostrych zakażeniach. Mniej więcej równocześnie rozwijały się również metody czynnego uodporniania za pomocą szczepionek, które odegrały olbrzymią rolę w zapobieganiu szerzeniu się chorób zakaźnych. Nie mniejszym sukcesem czasów współczesnych są postępy w hamowaniu nadmiernej odczynowości ustroju, które stają się podstawą leczenia chorób autoimmunizacyjnych, jak również umożliwiają dokonywanie przeszczepów tkanek i narządów mimo istniejącej niezgodności. W wielu wypadkach przejście ostrej choroby w przewlekłą jest wynikiem nasilających się procesów autoimmunizacyjnych (np. przejście ostrego wirusowego zapalenia wątroby w przewlekłą marskość wątroby). W tych wypadkach zastosowanie środków immunosupresyjnych (hamujących odporność) jest w stanie odwrócić fatalny przebieg tych chorób.

odpornosc

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • Objawy Nadczynności Tarczycy

    Objawy Nadczynności Tarczycy

    Objawy Nadczynności Tarczycy NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY – GDY HORMONÓW PRZYBYWA Czym jest nadczynność tarczycy? To choroba, która powoduje nadmierną produkcję hormonów tarczycy. Schorzenie to w głównej mierze dosięga damską część społeczeństwa. To przede wszystkim kobiety wykazują tendencje do tego rodzaju zachorowań. Nadczynność tarczycy, objawy: ogólne zdenerwowanie, nerwowość, pobudliwość organizmu, męczliwość, kłopoty z zasypianiem, niemożność skupienia się

  • Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich wykazała, że składają się one z 213 do 221 reszt aminokwasowych (por. ryc. 111). Łańcuchy lambda występujące u człowieka mogą różnić się nie tylko sekwencją aminokwasów, lecz również długością. Większość łańcuchów lambda rozpoczyna się od końca aminowego grupą aminową, zablokowaną prawdopodobnie kwasem pirolidonokarboksylowym (stanowiącym cykliczną formę glutaminy – oznaczoną skrótem