|  | 

Zasadowica metaboliczna

PODSTAWOWE MECHANIZMY ODPORNOŚCI – REAKCJA KOMÓRKOWA I HUMORALNA

PODSTAWOWE MECHANIZMY ODPORNOŚCI – REAKCJA KOMÓRKOWA I HUMORALNA
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

W zasadzie zjawiska odporności ustroju możemy podzielić na swoiste i nieswoiste. Do swoistych mechanizmów odporności będziemy zaliczali każdą reakcję ustroju, w której mechanizmy odpornościowe są skierowane wybiórczo przeciwko obcemu antygenowi, natomiast każdą inną reakcję odpornościową ustroju, zależną od obecności prawidłowych składników (komplement, properdyna, interferon, lizozym, beta-lizyna i inne białka osocza) lub komórek (leukocyty obojętnochłonne, płytki krwi, makrofagi) będziemy określali mianem reakcji nieswoistej. Zasadniczą cechą różniącą mechanizmy odpowiedzi swoistej od nieswoistej jest wymieniony już odczyn „drugiej reakcji”, polegający na skróceniu czasu wystąpienia reakcji odpornościowej od ponownego zetknięcia się ustroju z tym antygenem oraz na nasileniu reakcji odpornościowej w przypadku reakcji nieswoistej odczyn jest zawsze taki sam.

Występującą różnicę tłumaczy się tym, że uruchomienie reakcji swoistej wymaga całego cyklu wstępnych mechanizmów, przygotowujących dopiero komórkę do reagowania na obcy antygen, przy czym przy powtórnym zetknięciu się ustroju z tym samym antygenem ustrój jest już niejako „przygotowany” do odpowiedniej reakcji i stąd skrócenie czasu oraz nasilanie reakcji. Natomiast w przypadku reakcji nieswoistej substancje lub komórki biorące w niej udział są stale obecne w ustroju, toteż nie ma po prostu podstaw do zmiany reakcji pod wpływem powtórnego zetknięcia się z tym samym antygenem.

W początkowym okresie badań zjawisk immunologicznych (w erze bakteriologicznej) obecność przeciwciała i możliwość wyprodukowania surowicy odpornościowej po prostu przysłaniała mechanizm odporności komórkowej. Szybko wprawdzie zauważono, że odporność w niektórych chorobach (np. w gruźlicy) nie jest związana z obecnością odpowiednich przeciwciał (głównym argumentem była niemożliwość biernego przeniesienia odporności za pomocą surowicy krwi uodpornionych zwierząt). W tych przypadkach można było natomiast przenieść odporność za pomocą komórek węzłów chłonnych stąd sugerowano, że dla wystąpienia tego rodzaju odporności niezbędne są żywe komórki lub bardzo labilne substancje wydzielane przez te komórki. W tym okresie ten typ odporności otrzymał nazwę „opóźnionej nadwrażliwości (delayed hypersensitivity) w odróżnieniu od odporności typu humoralnego, która po powtórnym zetknięciu się ustroju z antygenem występowała prawie natychmiast i dlatego była też określona jako reakcja odpornościowa typu wczesnego. Obecnie obie te nazwy zostają zastąpione terminem reakcji komórkowej i humoralnej.

Ścisłe wyodrębnienie reakcji komórkowej i humoralnej ostatnio staje się coraz mniej aktualne, ponieważ wykazano, że obie te reakcje w pewnym stopniu zazębiają się z sobą. Najlepszy obraz tych stosunków daje proces różnicowania się komórek biorących udział w odczynach odpornościowych, toteż zagadnienie to zostanie omówione najpierw.

podstawowe-mechanizmy-odpornosci-reakcja-komorkowa-i-humoralna

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich

    Analiza sekwencji aminokwasów łańcuchów lekkich wykazała, że składają się one z 213 do 221 reszt aminokwasowych (por. ryc. 111). Łańcuchy lambda występujące u człowieka mogą różnić się nie tylko sekwencją aminokwasów, lecz również długością. Większość łańcuchów lambda rozpoczyna się od końca aminowego grupą aminową, zablokowaną prawdopodobnie kwasem pirolidonokarboksylowym (stanowiącym cykliczną formę glutaminy – oznaczoną skrótem

  • Choroba Thomsena

    Choroba Thomsena

    Choroba Thomsena (myotonia congenita). Choroba ta polega na występowaniu zamiast krótkotrwałych dowolnych skurczów (np. żucia) całych serii skurczów, co prowadzi do niemożności zamknięcia ust lub otwarcia ręki zamkniętej w pięść. U tych chorych po elektrycznym pobudzeniu mięśnia skurcz utrzymuje się jeszcze przez pewien okres już po ustaniu drażnienia. U kóz, u których niekiedy występuje podobne