|  | 

Reakcja arthusa

Regulacja nerkowa – wydalanie H+ przez nerki

Regulacja nerkowa – wydalanie H+ przez nerki
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

W trakcie buforowania wraz z wydalaniem C02 przez płuca – dwuwęglan, jako najważniejszy składnik buforu węglanowego zostaje zużyty – jego regeneracja może nastąpić jedynie w takich narządach, które są zdolne do wydalania jonu wodorowego. Odbywa się to przede wszystkim w cewkach nerkowych, gdzie obecność anhydrazy węglanowej ułatwia powstawanie jonów wodorowych i węglanowych w myśl wzoru: H20 + C02 ^ H2C03 ^ HCO3 + H+, dzięki czemu nerka może wydalać w sposób nieprzerwany jon wodorowy powstały w toku przemiany materii. Dla zabezpieczenia równowagi elektronowej następuje najpierw absorpcja Na+ z NaHC03 ze światła cewki, który przez wymianę z jonem wodorowym daje kwas węglowy, dysocjujący na C02 i wodę. C02 przenika do wnętrza komórki i ulegając uwodornieniu do kwasu węglowego i następnie dysocjacji, dostarcza HC03 dla buforu węglanowego (por. ryc. 115). Dalsze zobojętnianie odbywa się przez bufory, zawarte w moczu pierwotnym (cewkowym). 10 do 30 mval/24 godz. jonów wodorowych ulega zobojętnieniu przez układ buforowy fosforanowy (do 86% wydalanego H+). Ilość jonu wodorowego, związanego w postaci NaH2P04 stanowi tzw. kwasowość miareczkową moczu. Na każdy wydalony jon wodorowy w cewce nerkowej regeneruje jeden jon HC03 we wnętrzu komórki cewkowej. Silne kwasy z niską stałą dysocjacji, podczas transportu w obrębie ustroju łączą się z kationami – natomiast w nerce ulegają zbuforowaniu przez amoniak, który w tym wypadku stanowi lokalnie działający układ: NH3 + H~ NH4+. Im bardziej przesunięta jest równowaga tego układu w prawo, tym niższe pH. Amoniak powstaje w komórkach cewkowych zdolnych do wydalania jonu H+ z glutaminy przy udziale glutaminaz I i II i tworzy kationy NH4+, zdolne do zobojętniania anionów silnych kwasów. W warunkach fizjologicznych 2/3 do 3/4 wszystkich jonów H+ ulega wydaleniu jako sprzężone z NH3, podczas gdy resztę, tj. V4 do V3 stanowi miareczkowa kwasowość moczu (związana z buforem fosforanowym). Również w tym mechanizmie dochodzi do regeneracji ekwimolarnych ilości HCO^. Całość tych zagadnień przedstawia ryc. 115.

regulacja-nerkowa-wydalanie-h-przez-nerki

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • ATP w skurczu mięśnia

    ATP w skurczu mięśnia

    Istotną rolę w skurczu mięśnia spełnia ATP, utrzymujący w spoczynku mięsień giętkim i rozciągliwym (stan ten jest stabilizowany przez jony wapnia i magnezu) oraz dostarczający energii dla skurczu. Tuż przed skurczem, na skutek przejścia ATP w ADP następuje sztywnienie mięśnia wraz z produkcją ciepła. Duże znaczenie ma też resynteza ATP z ADP dzięki reakcji ADP

  • Choroba posurowicza

    Choroba posurowicza

    W odróżnieniu od anafilaksji choroba rozwija się już po jednorazowym wstrzyknięciu antygenu (surowicy). Objawy chorobowe występują zazwyczaj dopiero po 8-12 dniach od wstrzyknięcia dużej dawki surowicy, w postaci silnie swędzącej pokrzywki na całym ciele, z obrzmieniem stawów i gorączką. Czas wylęgania choroby jest potrzebny dla wytworzenia dostatecznej ilości przeciwciał, które reagując z krążącą jeszcze obcą