|  | 

Choroba thomsena

Synteza przeciwciał

Synteza przeciwciał
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Synteza przeciwciał przebiega w ustroju zasadniczo w 4 fazach: fazie utajonej, fazie wykładniczego wzrostu syntezy przeciwciał, plateau i fazie zanikania syntezy przeciwciał. Najbardziej kontrowersyjna jest faza utajonej reakcji. Niektórzy autorzy zaprzeczają istnieniu tej fazy, twierdząc, że tylko z powodu niedoskonałości metod nie możemy wykryć przeciwciał w tym okresie. Kontrargumentem jest jednakże fakt, że limfocyty pobrane na początku tej fazy nie syntetyzują w hodowli przeciwciał, natomiast pod koniec tej fazy odbywa się już prawidłowa synteza przeciwciał w hodowli. Stąd przyjmuje się, że okres utajony jest potrzebny na przygotowanie (zróżnicowanie) komórek do produkcji przeciwciał. Faza logarytmicznego wzrostu syntezy przeciwciał trwa przeciętnie 2-4 dni, przy czym co 8 godz. występuje podwojenie ich poziomu, zależne od zwiększenia liczby komórek syntetyzujących przeciwciała. Plateau i faza zanikania syntezy przeciwciał są już mniej stałe. Plateau powstaje prawdopodobnie dlatego, że określona liczba komórek syntetyzujących przeciwciała dochodzi do końcowej fazy różnicowania się do postaci komórek plazmatycznych, które następnie zanikają znajdują się one we frakcji gamma-globulin, jednak ze względu na swoją heterogenność (różnorodność) niektóre z nich należą nawet do beta-globulin. W szpiczaku, wywodzącym się z komórek plazmatycznych, we krwi występuje duża ilość jednorodnego białka, wydzielanego przez pojedynczy klon komórkowy, który uległ przekształceniu nowotworowemu. Białka szpiczakowe stały się punktem wyjścia dla przeprowadzenia analizy sekwencji aminokwasów immunoglobulin, co przyczyniło się do wyjaśnienia wielu problemów syntezy przeciwciał, a istnieje duże prawdopodobieństwo, że wówczas kiedy będzie możliwe przeprowadzenie analizy sekwencji aminokwasowej prawidłowych przeciwciał, będzie również możliwe rozstrzygnięcie problemu kodowania syntezy przeciwciał. 

Ogólny schemat budowy immunoglobulin przedstawia ryc. 107. Jak wynika z tej ryciny, zasadniczymi elementami budowy immunoglobuliny są dwa łańcuchy ciężkie, oznaczone literą H (od ang. heavy – ciężki) i dwa łańcuchy lekkie L (od light – lekki). Łańcuchy te są połączone licznymi mostkami dwusiarczkowymi (na rycinie przedstawiono jedynie 3), łączącymi wraz z innymi siłami wiążącymi (przede wszystkim wiązaniem van der Waalsa) wymienione 4 łańcuchy w tetramer. Od końca karboksylowego występują części łańcuchów, zwane stałymi albo niezmiennymi, natomiast od końca aminowego występują części zmienne łańcuchów, stanowiące centrum wiążące antygenu. Pod wpływem enzymów proteolitycznych (papainy lub pepsyny) łańcuch ciężki ulega rozszczepieniu na fragmenty, przy czym papaina działa od strony aminowej wiązania dwusiarczkowego łączącego obydwa ciężkie łańcuchy, natomiast pepsyna od strony karboksylowej tegoż wiązania. W ten sposób pod wpływem papainy powstają fragmenty Fab i Fc, natomiast pod wpływem pepsyny fragmenty (Fab’)2 i Fc’. Fragmenty Fab’ są podwójne, ponieważ łączy je wymienione wiązanie dwusiarczkowe, natomiast Fab pojedyncze (tylko jeden łańcuch L i fragment łańcucha H). Fc odwrotnie – zawiera podwójne fragmenty łańcucha ciężkiego, Fc’ – pojedyncze.

Dzięki odpowiednim surowicom odpornościowym można było podzielić immunoglobuliny początkowo na 3 główne klasy: G,M,A. Obecnie liczba klas wzrosła do 5 wskutek wykrycia klas D i E. Wkrótce okazało się, że charakter immunoglobuliny jest uwarunkowany obecnością odpowiedniego łańcucha ciężkiego – G,M,A,D, lub E. Potem wśród łańcuchów lekkich wyodrębniono klasy kappa i lambda, różniące się sekwencją aminokwasową, przy czym stosunek łańcuchów kappa do lambda wynosi 2 : 1. Około 10% lekkich łańcuchów nie daje jednak reakcji ani z surowicą anty-kappa, ani anty-lambda, stąd obecnie sugeruje się, że prawidłowe łańcuchy kappa lub lambda są bardzo heterogeniczne, zawierając prawdopodobnie wiele tysięcy różnych typów łańcuchów kappa i lambda.

Również łańcuchy ciężkie są heterogeniczne, np. w obrębie łańcucha ciężkiego gamma (typowego dla IgG) występują cztery podklasy: yGi, YG2, YG3 i yG4. Warianty alleliczne występują zarówno w odniesieniu do łańcuchów ciężkich, jak i lekkich. Przykładowo dla jednego tylko łańcucha gamma u człowieka wyodrębniono przeszło 20 antygenów Gm, oznaczonych (pod auspicjami WHO) Gm1″14. W obrębie łańcuchów kappa występują różne dziedzicznie uwarunkowane antygeny Inv1-3, natomiast wśród łańcuchów lambda – antygeny Oz. Wymienione podgrupy są dziedzicznie zdeterminowane i nie mają nic wspólnego z centrum aktywnym przeciwciała.

synteza-przeciwcial

ABOUT THE AUTHOR

Podobne wpisy:

  • Pokrzywka

    Pokrzywka

    Pokrzywka Pokrzywka to zespół chorób skóry, które nie zostają zdefiniowane w sposób jednolity. Podstawowym objawem jest bąbel pokrzywkowy, czyli wykwit wznoszący się ponad poziom skóry, najczęściej barwy różowej lub jasnoczerwonej o gładkiej powierzchni. Towarzyszy mu także obrzęk oraz uczucie swędzenia , a w skrajnych przypadkach nawet bólu. Pokrzywka jest w zasadzie powszechnym problem, który dotyka

  • Anafilatoksyna

    Anafilatoksyna

    Anafilatoksyna obejmuje toksyczną aktywność normalnej surowicy świnki morskiej po dodaniu antygenu i swoistych przeciwciał. Anafilatoksyna wywołuje skurcz m.m. gładkich (głównie oskrzeli) – po wielokrotnym podaniu przestaje działać, co określa się mianem odczulenia lub tachyfilaksji. Jednym z elementów działania jest degranulacja komórek tucznych z wyzwoleniem histaminy. Jednocześnie następuje zwiększenie przepuszczalności naczyń. Produkcja anafilatoksyny jest wynikiem połączenia